vrijdag 25 juli 2014

INDONESIË; SIANTAR, SAMOSIR EILAND EN JAKARTA. (DEEL 11)

MEDAN.

MAANDAG - SENIN 30 JUNI 2014.

Na een zeer goede nachtrust pas om 09.00 uur opgestaan en waren we net op tijd voor het ontbijt buffet.
We hadden in gedachten gehad om naar het orang-oetang reservaat te gaan bij Bukit Lawang, maar door de zware regenval van afgelopen nacht en de voorspellingen van nog meer regen zagen we hier vanaf. We hadden weinig zin door de modder te moeten ploeteren en dan misschien geen dier te zien te krijgen.

Het was een jaar geleden dat we voor het laatst in Medan waren geweest, maar het leek wel of het verkeer stukken drukker was geworden en de luchtvervuiling nog erger.
Ook in Medan verrijzen de 'Malls', de enorme warenhuizen uit de grond. Daar we geld nodig hadden om onze vriend de kosten van het hotel en de vliegreis naar Jakarta terug te betalen gingen we maar naar een van deze warenhuizen.
In verband met de Ramadan, de vasten periode, was het overdag zeer rustig in het warenhuis waar vanwege de Ramadan uitverkoop was met hoge kortingen en daar hebben we dan maar gebruik van gemaakt. Na een hapje in de foodcourt, een etage vol met met eetgelegenheden in het warenhuis, keerden we met onze boodschappen terug naar ons hotel.  In de middag een paar uur heerlijk geslapen en het leek wel of we er behoefte aan hadden na al de drukke dagen in Siantar.
Deze avond uit eten gegaan met verre familieleden die we op de bruiloft in Siantar hadden ontmoet. Lekker nagepraat over de bruiloft veel gelachen en het was een gezellige avond. Weer op tijd naar bed gegaan.

DINSDAG - SELASA 1 JULI 2014.  

We waren door de goede nachtrust deze ochtend bijtijds wakker en na een stevig smakelijk ontbijt onze bagage ingepakt. We konden tot 13.00 uur gebruik maken van onze kamer. De rest van de ochtend door gebracht aan de rand van het zwembad van het hotel. Gewoon lekker een boekje lezen en niets doen.
Tegen de middag ons opgefrist en de koffers bij de portier in bewaren gegeven en daarna een hapje gaan eten. Om 13.30 uur uitgecheckt bij het hotel en met een taxi naar het vliegveld van Medan gereden.

We waren eigenlijk veel te vroeg voor onze vlucht op het vliegveld, maar je weet maar nooit met het verkeer in een stad als Medan eer je op de snelweg bent naar het vliegveld.
Toen we uiteindelijk onze bagage konden afgeven bij het inchecken bleek dat Lion Air haar bagage gewicht had verlaagd naar 15 kilo per persoon wat verleden jaar nog 25 kilo was. Dit geld niet alleen voor binnenlandse vluchten maar ook internationale vluchten. Puur belachelijk. Hiervan stond niets vermeld op onze booking formulieren. We konden praten als brugman, maar het was bijbetalen aan overgewicht. 




Ook het aan een persoon met een hogere functie dan het incheck personeel het geval uitleggen had weinig zin. Ondanks dat het hun formulieren waren verwees hij ons naar het reisbureau. We bedankten hem met de mededeling, dat het dan de laatste keer was dat we van deze luchtvaart maatschappij gebruikt maakten. Wat dat betreft zijn er luchtvaart maatschappijen in overvloed in Indonesië.

De binnenkomende vlucht uit Jakarta waarmee wij weer mee naar Jakarta zouden vertrekken kreeg ruim een uur vertraging. Intussen werden de passagiers van de ene instap gate naar de andere verwezen. Het werd op die manier een ware chaos in de vertrekhal.

Ook het vertrek van de pier verliep met vertraging. Sommige passagiers hadden in de haast een deel van hun bagage in de vertrekruimte laten staan en anderen waren maar daar gaan zitten in het vliegtuig waar het hun uitkwam. Het was een waar stoeltje verwisselen en gesleep met handbagage.

Een maal na twee uur vliegen landen we veilig op het vliegveld Soekarno Hatta van Jakarta, waar we afgehaald werden door onze vriend Hockey van wie we zijn flat mochten gebruiken gedurende ons verblijf in Jakarta.
 Onderweg eerst wat gegeten, daar we langzaam aan de geeuwhonger lagen, want tijdens de vlucht was er niets verstrekt.
Nadat we ons na aankomst in de flat wat hadden opgefrist werd er met Hockey eerst wat bijgepraat er hij naar zijn familie ging om te overnachten en wij doodmoe van het reizen die dag naar bed gingen.


INDONESIË; SIANTAR, SAMOSIR EILAND EN JAKARTA. (DEEL 10)

SAMOSIR EILAND, SIANTAR EN MEDAN.

ZONDAG - MINGGU 29 JUNI 2014.


Om 05.30 uur opgestaan ons gewassen en naar het parkeerterrein van de veerboot gereden in Tomok, waar we om 06.15 uur aankwamen. Het was een koele ochtend.
We waren ruimschoots op tijd en in de straat waren de meeste restaurantjes nog gesloten. Langzaam kwam er leven in deze normaal zeer drukke straat.
Na een kaartje gekocht te hebben voor de overtocht naar Parapat was het wachten totdat er voldoende auto's waren om volgeladen aan de reis te beginnen.
Bij een van de restaurantjes wat net open ging dronken we maar een kop koffie of thee.




Langzaam ontwaakte de lokale gemeenschap en deze nam een uitgebreid ochtend bad in het koele water van het Toba meer.
Intussen vulde de parkeerplaats zich met wachtende auto's en het bleek al snel dat we niet de enigste waren geweest die de nacht op het eiland hadden moeten doorbrengen.
Het werd 07.20 uur eer we vertrokken uit Tomok naar Parapat. Het was in de passagiers ruimte met zitplaatsen nog zo stil dat we de gelegenheid hadden nog even wat slaap in te halen op de oversteek.




Zo kwam Parapat in het zicht waar we weer om 08.10 uur aanmeerden een 24 uur later na ons vertrek naar Pulau Samosir. Intussen begonnen onze magen ook te knorren en werd besloten in een klein restaurantje eerst wat te eten alvorens door te rijden naar Siantar.


De jeugd die de vorige dag druk bezig was met het vangen van kleine visjes lag ook al vroeg in het water. Wat een heerlijk leven moet dat toch zijn!
Een feit is zeker; ze kunnen zwemmen als ratten en duiken als de beste. Ze duiken meestal naar muntjes die de passagiers van de veerboot in het water gooien.

















De mie-goreng werd vers klaar gemaakt, maar aan de visjes die reeds voorgebakken waren en in de vitrine lagen waagden we ons maar niet. Niemand kan je de garantie geven dat ze niet van de vorige dag zijn.

Zo bereikten we Siantar en begonnen wij aan het inpakken van onze koffers, daar we deze dag volgens planning naar Medan zouden vertrekken.
De charter taxi van het zelfde bedrijf dat ons ook van het vliegveld van Medan naar Siantar had gereden kwam netjes op tijd voorrijden. Er zouden twee dames met ons meereizen die we onderweg zouden afzetten.
Zo kwam er een einde aan onze tijd bij de familie in Siantar en het afscheid nemen viel een ieder zwaar. We zouden via e-mail contact blijven houden werd beloofd.  Het was een warme en hartelijke tijd geweest die we bij deze gastvrije mensen mochten doorbrengen. Maar aan alles komt (vaak helaas) een einde.



Onderweg naar Medan maakte we een stop voor een lichte lunch en om 18.00 uur werden we door de taxi bij het hotel afgezet. Het hotel en de vliegreis naar Jakarta hadden we laten regelen door een vriend van ons die voor een reisorganisatie werkte en we zodoende nog enige korting kregen op de hotelprijs.
Het was de bedoeling dat we twee nachten in Medan zouden blijven. Na ons eerst eens heerlijk uitgebreid gewassen te hebben onder een warme douche gingen we deze eerste avond in Medan met onze vriend uit eten in een klein Thai restaurant en het smaakte ons heerlijk. Tijdens het eten pakte een zwaar onweer zich samen boven de stad en stortte het regenwater zich met bakken uit de hemel.
Het was zodoende wel enige tijd wachten eer we een taxi terug naar ons hotel konden krijgen. De straten stonden volledig blank, maar uiteindelijk bereikten we het hotel en lagen we voor middernacht in ons bed.



donderdag 24 juli 2014

SAMOSIR EILAND OP NOORD-SUMATRA. (DEEL 9B)

PULAU SAMOSIR. (2)

ZATERDAG - SABTU 28 JUNI  EN ZONDAG - MINGGU 29 JUNI 2014.

Na aankomst in de Nadeak kampong, Lintong Ni Huta, eerst het eten uitgeladen nadat we door de familie aldaar waren welkom geheten.
Na eerst wat gedronken te hebben werden we uitgenodigd om naar het vernieuwde familie graf te gaan kijken.






Het familiegraf was uitgebreid met het oog op de toekomst en was geheel betegeld en omringt door een betonnen vloer welke was omheind en men kon betreden via een ijzeren poortje.
Dit werk was uitgevoerd door de families die daar nog woonden en eigenlijk zonde medeweten van de overige familie die elders wonen.

  



Op een zuil met een kruis erop waren de namen van de reeds bijgezette personen vermeld. 
Opvallend is dat hier alleen de namen van de mannelijke tak staan vermeld. Zelfs de namen van hun echtgenotes die er ook zijn bijgezet staan er niet op vermeld.
Het gaat hier om nog vier bestaande families Nadeak.







Op de linker afbeelding het vernieuwde en uitgebreide familie graf.
Op de rechter afbeelding het familie graf zoals dat er verleden jaar nog uitzag.
Persoonlijk vond ik zo als het was mooier in het landschap gelegen.
Maar smaken verschillen nu eenmaal en daar valt dan ook niet over te twisten.




Vlak achter de helling waar het familiegraf op lag was een kleine waterbron. De vrouwen deden hier de was met het schaarse water en de kinderen liepen met een teil vol water op hun hoofd naar hun huis. Niet alle woningen hebben hier al stromend water uit de kraan. Een vrouw met op het hoofd een traditionele doek was nog aan het werk en de waterbuffels werden naar stal gebracht.
De kinderen bekeken de vreemdeling met enig argwaan op afstand, maar toen er een foto werd gemaakt kon er een lach vanaf. Een meisje speelde om het huis met een oude band van een motorfiets en gebruikte deze als een hoepel. Naast het huis staat een grote uitgeholde steen waarin rijstmeel wordt gestapt door de vrouwen. Hier staat de tijd gewoon stil.


De twee jongste klein kinderen van Opa Hans hadden volle belangstelling voor een pas geboren waterbuffel kalfje, maar hielden wijs genoeg afstand van kind en moeder.

Terug in de woning moesten er eerst de nodige afbeeldingen gemaakt worden met Opa Hans. De oude man was zeer vereerd dat we naar hem waren toegekomen. Het zal voor enkelen van os waarschijnlijk dan ook de laatste keer zijn dat we hem in levende lijve hebben mogen mee maken.

Intussen waren de vrouwen, dochters en schoondochters, druk in de weer geweest in de keuken achter het huis om het eten op te warmen.
Na een gezamenlijk gebed voor de zegen over deze maaltijd en de dag werd het eten door de vrouwen opgeschept en voor een ieder neergezet en begonnen we om 19.00 uur aan de avondmaaltijd, wat een middagmaal had moeten zijn.
De lokale rijst die hier verbouwd wordt heeft een lichte roodbruine kleur en smaakt heerlijk. 

Als laatste kwamen deze jongetjes binnen. Alle twee netjes gewassen en gekleed en nadat ze zich keurig hadden voorgesteld vielen ze als hongerige wolven aan op het eten.

Onverwachts was er nog een kleine ulos ceremonie voor het bruidspaar door de familie van Opa Hans.
Helaas heb ik hier zelf geen afbeeldingen van daar ik deze heb gemaakt met de camera van de bruidegom en ik ze nog niet uit Indonesiè heb ontvangen via de e-mail. Al met al liep het vertrek uit de kampong uit.
Het was rond 21.00 uur dat we vertrokken in de hoop op tijd te zijn voor de laatste veerboot terug van Tomok naar Parapat. Daar het rustig was op de weg konden we goed doorrijden en bereikte we op tijd om 22.30 uur de wachtplaats van de veerboot, waar geen teken van leven was te bekennen. 
Ja er komt nog een veerboot aan uit aan Parapat, maar deze vaart hedenavond niet meer terug kregen we te horen.  Er zat dus niets anders op om een plaats te zoeken waar we konden overnachten.

In het dorpje Tuk-Tuk konden we bij het eerste hotel dat we aandeden terecht maar de prijs die er werd gevraagd voor een overnachting was schandalig hoog. Uiteindelijk kwamen we bij Bagus Bay Homestay terecht waar we de nachtwaker uit zijn slaap haalden. Na eerst een flesbier gedronken te hebben kwamen we na wat heen en weer gepraat overeen dat we daar zouden overnachten. Een driepersoonskamer voor de drie vrouwen en twee tweepersoonskamer voor de vier mannen voor een prijs van 250.000 rupiah per kamer, wat omgerekend een bedrag is van €15,60 per kamer. Na nog een fles koud bier gingen we naar bed om 01.30 uur en zouden de volgende ochtend om 05.30 uur gewekt worden om op tijd te vertrekken naar Tomok voor de eerste veerboot terug naar Parapat. Zo zou het zondag zijn eer we van Pulau Samosir zouden vertrekken.




woensdag 23 juli 2014

SAMOSIR EILAND OP NOORD - SUMATRA. (DEEL 9A)

PULAU SAMOSIR. (1)

ZATERDAG - SABTU 28 JUNI 2914.

Deze ochtend om 06.00 uur opgestaan en na een verkwikkend koud stortbad waren we gereed voor vertrek naar Parapat aan de oever van het Toba meer.
( Eerder plaatste ik reeds op 25-09-2013 een artikel Toba en Samosir op dit weblog)
Achter in de auto stonden de nodige pannen met gereed gemaakt eten en gekookte rijst zodat de familie op het eiland niet behoefde te koeken.
Om 07.00 uur uit Siantar vertrokken met de planning het autoveer van 09.00 uur te Parapat te halen.



Het is een afstand hemelsbreed van nog geen 50 kilometer door een groen gebied over een goed wegdek maar met veel bochten. Het was constant voorzichtig inhalen van zwaar vrachtverkeer dat helling afwaarts met een slakken gangetje reed.
Maar het was vooral oppassen voor tegenliggers die in de bochten vrolijk de ander weghelft gebruikten om de bocht af te snijden met een veel te grote snelheid. Maar we wisten Parapat op tijd te bereiken waar ons een tegenvallende verrassing stond te wachten.


Aangekomen vlak bij de parkeerplaats van de veerboot bleek er reeds een lange rij wachtende auto's te staan. Bij de veerboot zelf die er lag was geen enkele actie te bespeuren dus maar eens hoogte gaan nemen. Er varen maar twee veerboten op en neer tussen Parapat en Tomok op het eiland.
De veerboot welke voor de kant lag bleek technische problemen te hebben en de veerboot welke nog in de vaart was voer maar op halve kracht. Preventief onderhoud schijnt men hier niet te kennen en men blijft gewoon doorvaren totdat de boel stuk is. Wel dit is ook Indonesië!


Vlakbij in de buurt bleek verre familie te wonen en daar gingen de vrouwen naar toe. Voor het huis staat een boom met een soort rode appeltjes die niet aan de takken groeien, maar uit de stam van de boom. Ze zijn niet eetbaar.

Bij een klein restaurantje langs de weg gebruikten we de lunch en verder was het de wachttijd doden met wat rond te hangen op de parkeerplaats van de veerboot en aan de waterkant van het Toba meer. 
Groepjes kleine jongens probeerden bij de wachtende auto's een centje bij te verdienen met het zingen van liedjes, maar hoe langer het wachten duurde hoe minder men aandacht aan ze schonk en ze geïrriteerd werden weggestuurd. De rij wachtende auto's werd langer en langer.



Lokale kinderen zochten verkoeling in het water aan de oever van het meer. Ze hielden zich bezig met het vangen van kleine visjes en verzamelden deze in een plasticfles. Helaas hadden ze dan geen lang leven meer.
Rond twaalf uur kwam de mededeling dat de veerboot die voor de kant lag die dag niet meer zou varen en de veerboot die van het eiland zou komen was aan wachten totdat het dek volledig vol zou staan met auto's.


Terwijl de rij wachtende auto's bleef groeien en er ook al mensen met hun auto terugkeerden naar waar ze vandaan kwamen kregen wij de gelegenheid om te 12.50 uur een tochtje over het Toba meer te maken met de boot van het verre familielid. Normaal werd deze boot gebruikt door mensen die snel naar het eiland wilden zonder het oponthoud van de auto veerboot of de voetgangers veerboot.
Het was heerlijk koel op het water door de wind die ontstond door de snelheid van de boot, maar stilletjes brandde de zon stevig op ons in. Ik had al snel een rood verbrand gezicht.






 Op een van de hellingen van het meer lag een zeer riante villa welke als zomerverblijf was gebouwd door de toenmalige president Soekarno. Het is nu in gebruik bij de huidige president.

 







Zo passeerden we ook een kale rotswand. Weer, wind, erosie en druipsteen had hier een gezicht op gevormd, maar door de verkeerde stand van de zon was dat bijna niet te zien.
Na dit tochtje over het water keerden we terug naar de aanlegplaats van de veerboot.
Het eten achter in de auto werd door de motor regelmatig draaiende te houden door de airconditioning gekoeld.





 Het was tegen tweeën toen eindelijk de veerboot aankwam uit Tomok.
Nu was het wachten eer deze was aangemeerd en men kon beginnen met het ontschepen van de auto's en de passagiers.

Ook hierbij waren er weer problemen daar de laadklep niet naar beneden wilde zakken en zodoende werden de borgen van de lier maar losgeslagen zodat de klep op de grond kwam te rusten. Voor het weer ophoog halen bevestigde men maar een paar kettingtakels aan de klep.
Na het ontschepen kon men uiteindelijk beginnen met het laden van de nieuwe vracht personenauto's die men als een puzzel in elkaar paste om er zoveel mogelijk mee te nemen. Al deze wagens worden achteruit rijdend geladen, wat veel eiste van de rijvaardigheid van de chauffeurs en weer veel tijd koste. Als laatste een tankwagen met brandstof van Pertamina die met achterkant gedeeltelijk op de klep kwam te staan. Uiteindelijk konden we aan onze overtocht van Parapat naar Tomok beginnen.





Bij de aanlegplaats te Tomok waren vrouwen in een heldere stroom eerst hun vaatwerk aan het schoonmaken, daarna werd de was gedaan en uiteindelijk namen ze zelf ook nog een verfrissend avond bad.









Het was gelukkig niet druk op de weg. We passeerden weer het mysterieuze Sidihoni meer dat hoog in de bergen op het eiland Samosir ligt.






We vertrokken deze dag om 07.00 uur in de ochtend van huis te Siantar en kwamen door al het oponthoud pas om 18.00 uur in de namiddag aan in de kampong Lintong Ni Huta. Al met al waren we dus  11 uur onderweg geweest. Ach wat is tijd zeker in het land waar de tijd elastisch is ( jam karet ).



maandag 21 juli 2014

INDONESIË; SIANTAR, SAMOSIR EILAND EN JAKARTA. (DEEL 8)

SIANTAR.

DONDERDAG - KAMIS 26 JUNI 2014.

 Voor lokale gewoonte zijn we vanochtend laat opgestaan om 09.00 uur. We werden wakker van het gelach van de vrouwen in de keuken die onder het huishoudelijke werk het nodige na te praten hebben over de bruiloft. Na een hapje gegeten te hebben begint een deel van de visite terug te keren naar hun thuis. Sommige niet ver van Siantar en anderen hebben een lange autorit voor de boeg naar Medan.


Na veel zoeken konden we de auto parkeren bij Siantar Square, waar links van de weg de eetstalletjes staan van de Pasar Makan welke in de avond druk wordt bezocht.








Ervina de bruid had het deze dag al gelijk druk met het uitzoeken van verse groente en fruit voor het eten van deze avond met de laatste gasten.
Ook werd er het een en ander ingeslagen om van te voren klaar gemaakt te worden voor onze tocht naar Pulau Samosir. Een van de genodigden kon wegens ziekte niet naar de bruiloft komen en had twee van zijn zoons gestuurd. De man, Opa Hans, reeds over de tachtig is nog een van de weinige overlevenden van de Batak clan uit het dorp Lintong Hi Huta, waar de Nadeak familie haar oorsprong heeft. 


Eerder hadden we op de markt heerlijke verse papaya's gekocht, maar het vrouwtje kon ons deze helaas niet meer leveren en zochten we heil in verse watermeloen.
Een  deel van onze vuile was, was in de ochtend gewassen, en door het warme weer en een windje snel gedroogd. Onze gastvrouw was deze reeds aan het strijken toen we van de markt terug kwamen.

  
Gewoon een doek op de vloer en daarop een deken met een doek er overheen en dat was de 'strijkplank' waarop alles keurig werd gestreken.

We hielden het de rest van de dag rustig en namen na terugkeer van de markt zelfs een kleine 'siësta' om uit te rusten van een drukke warme bruiloftsdag. 

Intussen betrok de lucht boven Siantar en het duurde dan ook niet lang eer het water met bakken uit de hemel kwam vallen.
Het was natuurlijk een ideale gelegenheid om eens lekker af te koelen en gelijk de plaats eens schoon te vegen.




De meeste gasten die er nog waren vonden het maar vreemd dat zo in de regen lopen, want dat is iets waar ze niets van moeten hebben regenwater op hun hoofd. Om die reden zullen er ook weinig douches in gebruik zijn in de woningen.

We kregen van de familie die avond nog een mooie ulos als aandenken als geschenk. Een gebaar dat ik zeer waardeerde en dat ook liet merken.





VRIJDAG - JUWAT 27 JUNI 2014.

Vanwege de zware regenval die bijna de gehele nacht duurde en ook de nodige verkoeling bracht waren er toch meer mensen blijven slapen dan verwacht.  Hetty onze gastvrouw ging in de ochtend rustig verder met het strijken van de was. Wij gingen weer naar de markt voor de laatste inkopen voor het avondeten en de reis naar Pulau Samosir de volgende dag.

( Bananen om zo te eten, te bakken, te drogen, ze zijn er in alle kwaliteiten en soorten te koop)


We hielden deze dag ook maar weer een rust dag met een verkwikkend slaapje op het heetst van de dag met daarna een lekker koud stortbad.
Na het avond eten vertrokken op twee vrouwen na al de gasten en ook de kinderen waarmee we veel leuke momenten mee hebben doorgebracht. Het waren vrolijke kinderen met een lach die met een stevige pakkerd afscheid van de Om's uit Holland namen door wie ze verwend waren.
Het werd die avond toch weer onverwachts laat toen er enige vrienden van de Toni de bruidegom kamen opdagen. Al pratend en tuak drinkend naderde reeds de volgende ochtend.